Persberichten

Gemeentebestuur voert twee nieuwe (pest)belastingen op ondernemen in

Als punt 6 en punt 7 van een bijzonder korte en weinig geïnspireerde officiële raadsagenda heeft het Berlaarse gemeentebestuur afgelopen dinsdag twee nieuwe belastingen op ondernemen ingevoerd. Concreet gaat het om een retributie die vanaf nu moet betaald worden door wie, los van de wekelijkse markt, een standplaats opstelt langs de openbare weg op het openbaar domein om daar waren te verkopen of aan te kopen. Wie dat doet langs de openbare weg maar op privé-domein moet daarvoor vanaf nu ook een belasting betalen, zelfs al gaat het om een occasionele verkoop van wat eieren van eigen kippen.

Opbrengst en administratieve kost ? ... Niet becijferd

Ook al moest de burgemeester op mijn vraag antwoorden dat hij niet weet wat deze belasting de gemeente zal opbrengen maar dat het zeker niet veel zal zijn, toch verantwoordt het bestuur in de voorgelegde reglementen deze nieuwe taksen louter vanuit de overweging dat “het financieel verantwoord is” ze te heffen. Aangezien het gemeentebestuur ook niet heeft becijferd welke nieuwe administratieve kost met het innen ervan gepaard gaat, getuigt die verantwoording van de totaal improvisatorische manier waarop dit bestuur aan beleid doet.

Pestbelasting ?

Anderzijds zijn er toch wel wat administratieve verplichtingen voor wie onder het reglement valt. Bovendien: inwoners van Berlaar die een standje willen opzetten voor een gelegenheidsverkoop, kunnen dat niet meer. Door het inschrijven van de voorwaarde dat men over een “machtiging tot uitoefenen van een ambulante activiteit” moet bechikken, kunnen de meeste van ons zelfs helemaal geen toelating meer krijgen. Betaalverplichtingen op ondernemen onderworpen aan administratieve verplichtingen, waarvan de opbrengst naar alle verwachting heel gering is en die bovendien gelegenheidsverkopers uitsluit, die hebben een naam: pestbelastingen. Het gemeentebestuur heeft er wellicht zopas nieuwe ingevoerd.

Hoe dan ook zullen deze nieuwe taksten geen oplossing zijn voor de budgettaire beperkingen waarmee het gemeentebestuur steeds schemt. Het gemeentebestuur toont er enkel mee aan dat het niet weet hoe beleid in Berlaar te organiseren. Kostenbeheersing en doelgericht investeren dat zijn basisvoorwaarden voor goed beleid, maar daar heeft het gemeentebestuur blijkbaar nog nooit van gehoord. Met een façade van schone schijn en beloften tracht de burgemeester steeds krampachtiger het gebrek aan bekwaamheid in zijn bestuur te verdoezelen.

Dirk Aras